|
لحظه های هستی ام |
|||||
|
آمدم تا به تو آویزم لیک دیدم که تو آن شاخه بی برگی لیک دیدم تو در چهره ی امیدم خنده ی مرگی روزها آمدند و رفتند و من دگر خود نمی دانم کدامینم آن من سرسخت مغرورم یا من مغلوب دیرینم
آنچه بر من گذشت
دی 1387
قاصدک هیلدا
هم صداهای من
بابک
|
مرا ببوس... برای آخرین بار تماااااااااااام نوشته شده توسط هیلدا در ساعت 00:29
او سرد و من گرم... من سرد و او گرم.. چه فرقی دارد؟!!!... مهم تعادل گرمایی ست که با هم خواهیم داشت نوشته شده توسط هیلدا در ساعت 01:01
... زندگیم که صدای خاصی نداره.. تو بیائو صدای زندگیه ی من شو ...زندگیم که معنی خاصی نداره.. تو بیائو معنی زندگیه ی من شو ..... ............ ...زندگیم که هیچی نداره.. تو بیائو همه چیز زندگیه ی من شو ..زندگیم نوشتنی خاصی هم نداره.. تو بیائو نوشته ی زندگیه ی من شو.. نوشته شده توسط هیلدا در ساعت 19:00
...من که حوصله ی فردا رو ندارم.. تو رو نمی دونم... ...من که ... من که... ...من که می دونم تو نمی دونی هیچیو عزیز من !!بیست زندگیم صفر هم نبود... خدا به داد بقیه اش برسد نوشته شده توسط هیلدا در ساعت 13:45
نوشته بودی دوستت ندارم برو نوشتم دوستت دارم بیا نه تو آمدی و نه من رفتم .... از انتظار رفتنم و آمدنت روزها می گذرد هیچ یک پای قدمی برداشتن را نداریم چه کنم؟ چه کنی؟ نوشته شده توسط هیلدا در ساعت 02:20
انگار خواب هایم از من با تو مهربان ترند... تو خیلی وقت ها به خوابم می آیی... ولی هیچ گاه به دیدنم نیامده ای ... خواب دیدنت را دوست دارم ولی بیداری دیدنت را بیشتر دوست می دارم... پی نوشت:سال نو می شود مثلن... ولی آرزوهای من همان کهنه های سال ها پیش می مانند... تا تو نیایی آرزوهایم نو نمی شوند!!! نوشته شده توسط هیلدا در ساعت 04:27
|
||||
|
|
|||||
